در بسیاری از سازمانها، بهویژه سازمانهای دولتی، توانمندسازی هنوز به آموزش چند مهارت یا تفویض صوری اختیار خلاصه میشود. در حالی که تجربه نشان میدهد کارکنانی که از نظر روانی توانمند نشدهاند، حتی اگر آموزشدیده، متخصص و باتجربه باشند، نه مشارکت میکنند، نه خلاقاند و نه صدای سازمانی دارند. توانمندسازی واقعی، پیش از آنکه یک […]
در بسیاری از سازمانها همچنان تصور میشود انگیزه، مشارکت و تعلق سازمانی فقط با حقوق، پاداش و ساختار مدیریت میشود؛ در حالیکه بخش بزرگی از عملکرد کارکنان، حاصل «سرمایه روانشناختی»(Psychological capital) آنهاست؛ مفهومی که طی دو دهه گذشته به یکی از مهمترین شاخصهای پیشبینیکنندهی رفتار، مشارکت، تعهد، صدای سازمانی و کاهش بیتفاوتی کارکنان تبدیل شده […]
چرا در بسیاری از سازمانهای ما، کارکنان نه انگیزهای برای مسئولیتپذیری دارند، نه امیدی برای تغییر، و نه تمایلی برای پیشنهاد دادن؟ چرا برخی کارمندان حتی به وظایف ساده خود هم بیتفاوتاند و ترجیح میدهند «حداقل کار ممکن» را انجام دهند؟ پاسخ بخشی از این رفتار، در نظریه معروفی از روانشناسی است به نام ناکارآمدی […]
سال ۱۹۷۰ در ژاپن واژهای در فرهنگ مدیریتی آن کشور متولد شد که بعدها جهان را تکان داد:کاروشی؛ یعنی مرگ ناشی از کار زیاد. نه استعاره بود و نه اغراق. کارمندانی واقعاً جان میباختند؛ از ایست قلبی، سکته مغزی و فرسودگی حاد. اما در بسیاری از سازمانهای ما، مشکل برعکس است: نه مرگ ناشی از […]
