اما معاون توسعه مدیریت و منابع استانداری که خود مدرس دانشگاه است خاطره خود را از اولین حضور در کلاس و معلم کلاس اول را چنین نقل می کند: کلاس اول دبستان و آغاز تحصیل من هم زمان با نیمه های جنگ بود و ۸ سال دفاع مقدس و سال ۶۴ که همراه با بمباران شهرهای مختلف از جمله شهر قم بود. در آن ایام مدارس به صورت جزیی تر فعالیت داشت چون بخشی از دانش آموزان و اهالی شهر به روستاها پناه برده بودند و مدارس در شهر خلوت تر شده بود.
سید مهدی قریشی » می افزاید: در آن روزها به دلیل شرایط خاص خود وضعیت جنگ دانش آموزان از حضور در مدرسه ترس و عمدتا علاقه ای به حضور در مدرسه نداشتند و با گریه سرکلاس حاضر می شدند. به خاطر دارم که معلم کلاس اول ما آقای «خداپرست» بودند که معلمی بسیار دوست داشتنی و مهربان بود به طوری که اغلب ما که نمی خواستیم در مدرسه حضور داشته باشیم به خاطر اخلاق و منش این معلم طوری شده بود که نمی خواستیم از او و کلاس درس جدا شویم و تحمل دوری او را نداشتیم و علاقه مند بودیم که حتی کلاس دوم را هم با او ادامه دهیم. واقعا ایشان ما را مثل فرزندان خود نگاه می کرد و با عشق و علاقه برخورد داشت و به همه حتی دانش آموزانی که بعضا شیطنت هایی هم داشتند محبت می کرد.
به گفته وی؛ شرایط این گونه رقم نخورد چرا که طبق قوانین تحصیلی آن دوران هر معلمی می بایست در پایه تحصیلی خود تدریس کند. ولی واقعا نوع آموزش این معلم که در شرایط سخت جنگی هم بود به گونه ای بود که خیلی خوب الفبا و اعداد ریاضی را با عشق و علاقه از این معلم مهربان یاد می گرفتیم.
قریشی در بیان تاثیر او از معلم کلاس اول خود با نقل یک بیت شعر چنین عنوان می کند: بعدها که خاطرات را مرور می کردم یاد این بیت می افتادم که « درس معلم ار بود زمزمه محبتی؛ جمعه به مکتب آورد طفل گریز پای را» چرا که اخلاق و منش این معلم و شیوه تدریس و آموزش او در آن دوران سخت باعث شد که به کلاس و درس و مدرسه علاقمند شویم و البته الان این معلم عزیز به رحمت خدا رفته اند و خاطرات خوبی از ایشان دارم .
منبع: بخشی از گزارش پایگاه خبری قم نما با عنوان “بازنشر خاطره رهبر معظم انقلاب و نشر خاطرات جمعی از مدیران اجرایی استان از معلم کلاس اولی“
