«کار تا جایی گسترش مییابد که زمان موجود برای انجام آن را پر کند.» این جمله کوتاه، هسته اصلی قانون پارکینسون (Parkinson’s Law) است؛ قانونی که نه در آزمایشگاه، بلکه در دل سازمانها، ادارهها و ساختارهای بوروکراتیک متولد شد. سیریل نورثکوت پارکینسون، تاریخنگار و نویسنده بریتانیایی، در دهه ۱۹۵۰ با نگاهی طنزآلود اما عمیق به […]
در بسیاری از سازمانها، آنچه بهرهوری، کیفیت خدمات و حتی «حالوهوای کاری» را میسازد، نه آییننامههاست و نه شرح وظایف رسمی؛ بلکه رفتارهایی است که کارکنان فراتر از وظیفه یا گاه “برخلاف منافع سازمان” از خود نشان میدهند. اینجاست که دو مفهوم کلیدی در ادبیات رفتار سازمانی معنا پیدا میکند: “رفتارهای شهروندی سازمانی (OCB)” و […]
در بسیاری از سازمانها، بهویژه سازمانهای دولتی، توانمندسازی هنوز به آموزش چند مهارت یا تفویض صوری اختیار خلاصه میشود. در حالی که تجربه نشان میدهد کارکنانی که از نظر روانی توانمند نشدهاند، حتی اگر آموزشدیده، متخصص و باتجربه باشند، نه مشارکت میکنند، نه خلاقاند و نه صدای سازمانی دارند. توانمندسازی واقعی، پیش از آنکه یک […]
در بسیاری از سازمانها همچنان تصور میشود انگیزه، مشارکت و تعلق سازمانی فقط با حقوق، پاداش و ساختار مدیریت میشود؛ در حالیکه بخش بزرگی از عملکرد کارکنان، حاصل «سرمایه روانشناختی»(Psychological capital) آنهاست؛ مفهومی که طی دو دهه گذشته به یکی از مهمترین شاخصهای پیشبینیکنندهی رفتار، مشارکت، تعهد، صدای سازمانی و کاهش بیتفاوتی کارکنان تبدیل شده […]
