در بسیاری از سازمانها، بهویژه سازمانهای دولتی، صحنهای آشنا بارها تکرار میشود: کارشناس توانمندی که سالها دقیق و مسئولانه کار کرده، بهعنوان پاداش تلاشهایش ارتقا میگیرد؛ اما اندکی بعد، همان فرد نهتنها موفقتر نشده، بلکه خود و سازمان را وارد دورهای از سردرگمی کرده است. تصمیمها کند میشوند، ارتباطات مختل میگردد و خروجیها افت میکند. […]
«کار تا جایی گسترش مییابد که زمان موجود برای انجام آن را پر کند.» این جمله کوتاه، هسته اصلی قانون پارکینسون (Parkinson’s Law) است؛ قانونی که نه در آزمایشگاه، بلکه در دل سازمانها، ادارهها و ساختارهای بوروکراتیک متولد شد. سیریل نورثکوت پارکینسون، تاریخنگار و نویسنده بریتانیایی، در دهه ۱۹۵۰ با نگاهی طنزآلود اما عمیق به […]
در بسیاری از سازمانها، آنچه بهرهوری، کیفیت خدمات و حتی «حالوهوای کاری» را میسازد، نه آییننامههاست و نه شرح وظایف رسمی؛ بلکه رفتارهایی است که کارکنان فراتر از وظیفه یا گاه “برخلاف منافع سازمان” از خود نشان میدهند. اینجاست که دو مفهوم کلیدی در ادبیات رفتار سازمانی معنا پیدا میکند: “رفتارهای شهروندی سازمانی (OCB)” و […]
در بسیاری از سازمانها، بهویژه سازمانهای دولتی، توانمندسازی هنوز به آموزش چند مهارت یا تفویض صوری اختیار خلاصه میشود. در حالی که تجربه نشان میدهد کارکنانی که از نظر روانی توانمند نشدهاند، حتی اگر آموزشدیده، متخصص و باتجربه باشند، نه مشارکت میکنند، نه خلاقاند و نه صدای سازمانی دارند. توانمندسازی واقعی، پیش از آنکه یک […]
